Internetpagina's van Johan Trommel

Smashen voor God

Uit:
VISIE, RTV Magazine van de Evangelische Omroep.
2009-38 (19-25 september)
 

"Dit vak beschouw ik als een roeping"

Volleyballer Jeroen Trommel (29) slaat zijn salaris bijeen en komt door zijn werk overal. Sinds twee jaar speelt zijn geloof een grote rol in zijn leven en voelt hij zich geroepen om Jezus bekend te maken in de topsportwereld. De domineeszoon en aanvoerder van Oranje over getuigen op de werkvloer - de volleybalvloer in zijn geval.

"Ik wil niet opvallen door het wijzende vingertje"
Wie denkt aan het Nederlandse volleybalteam, ziet al snel de uitgelaten gouden spelers op de Olympische Spelen van 1996 voor zich. Dertien jaar later hangt de vlag er heel anders bij en staan de vaderlandse volleyballers dertigste op de wereldranglijst. "Nederland is een topland geweest en we doen nu ontzettend ons best om die kant weer op te komen," vertelt de 29-jarige strijdvaardig, die in 2004 wél meedeed aan de Olympische Spelen. "Kijk ik naar de kwaliteiten van het zeer verjongde team, dan verwacht ik dat we over een aantal jaren weer op het hoogste niveau mee kunnen draaien. Ik weet niet of ik die tijd zelf nog mee ga maken, want mijn houdbaarheidsdatum is natuurlijk niet onbeperkt", vertelt Jeroen, die een hbo-diploma industrieel onderwerpen op zak heeft.

Istanbul
Smashes met zijn linkerarm, motivatie en discipline ziet Jeroen als zijn belangrijkste wapens in het veld. Sinds 2001 is de aanvoerder dan ook niet weg te denken in het Oranje van coach Peter Blangé. Jeroen speelt zomers met dat team en overwintert, na drie seizoenen Frankrijk, sinds vorig jaar in de Turkse competitie. Bij IBB Spor in Istanbul veroverde hij vorig seizoen meteen de landstitel, een mijlpaal voor de club. Twee jaar geleden trouwde hij met de Canadese oud-volleybalster Julie Salyn en na één seizoen op Turkse bodem heeft hij zijn draai goed gevonden in de miljoenenstad aan de Bosporus. Grijnzend: "Ik heb de mooiste baan die er is. Hoewel ik sinds mijn achttiende professioneel volleybal, verveelt het spelletje nooit. Naast de culturele ervaring, vormde het financiële aanbod een belangrijke overweging om de overstap naar Turkije te maken. Ik wil het maximale uit mijn talenten halen, zowel sportief als financieel".

Roeping
Toch moet Jeroen ook erkennen dat topsport zich kenmerkt door een afwisseling van pieken en soms diepe dalen; het is alles of niets. Zo probeert hij op het moment van het interview de mislukte kwalificatie voor het WK in 2010 weg te slikken. De zoon van de Lelystadse christelijk gereformeerde dominee Johan Trommel: "Er zijn meerdere momenten in mijn carrière geweest dat ik de handdoek in de ring wilde gooien. Met name in periodes van blessureleed, privé-problemen of gebrek aan waardering van coaches. Kijk ik daar op terug dan zie ik dat ik niet toevallig volleyballer ben; dit vak beschouw ik als een roeping." En daarmee brengt hij zijn geloof ter sprake, iets wat hij enkele jaren geleden niet snel uit eigener beweging zou hebben gedaan. Het is met name zijn vrouw die hem een andere manier van geloven liet zien. "Zij is het grootste wonder in mijn leven. Hoewel ik, opgegroeid in een behoudend gezin, alle bijbelverhalen op mijn duimpje kende, bleef geloven een ver-van-mijn-bedshow. Door Julie's relatie met de Heer, ben ik zelf gaan ontdekken dat Hij niet alleen door de Bijbel tot mij wil spreken. De beleving, de stille stem van Gods Geest en de persoonlijke relatie verdrongen de dogma's naar de achtergrond. Aan die ontdekkingstocht ben ik nog maar net begonnen".

Zondagsrust
Wie de combinatie topsport en christen zijn noemt, raakt al snel in discussie over de zondagsrust. Jeroen weet daar alles van. "Toen ik op mijn veertiende de kans kreeg om voor Jong Oranje te gaan spelen, hielden mijn ouders me hierom thuis. Ze wilden niet dat ik op zondag volleybalde en daar baalde ik ontzettend van. Gelukkig gaf God me een tweede kans toen ik het jaar erop een nieuwe uitnodiging ontving en de nieuwe trainer de principes van mijn ouders respecteerde; ik trainde alleen op zaterdagen en één keer in de maand op zondag mee". Dat hij inmiddels wel al jaren op zondag speelt, ervaart hij overigens niet als een probleem. Daarnaast is het in het islamitische Turkije helemaal geen issue, omdat er bijna geen kerken zijn en vrijdag de rustdag is. Samen met Julie bezoekt hij dan ook geen officiële kerk, maar ontmoet hij geregeld andere buitenlandse christenen in een huiselijke samenkomst. "Je kunt van de zondag een heet hangijzer maken, maar ik vind het veel belangrijker hoe je als christen met je talenten omgaat, en nóg belangrijker is dat je zeven dagen per week christen bent, niet alleen op zondag. Daar hoor zelden iemand over, terwijl ik ervaar dat God mij dit talent heeft gegeven en ik  het logisch vind om dat cadeau tot zijn recht te laten komen. De persoonlijke relatie met God en Jezus beschouw ik als het allerbelangrijkst. Dat daar verantwoordelijkheden en regels bij horen, is een natuurlijk gevolg van die relatie. Maar de regels moeten niet de boventoon gaan voeren".
Jeroen meent verder dat hij door het volleybal mensen ontmoet die anders niet snel over Jezus zullen horen. "Het draait in deze harde wereld uiteraard vooral om eergevoel, egoïsme en materialisme, terwijl ik merk dat ieder mens behoefte heeft aan meer dan dat. Wie weet kan ik dan iets betekenen voor anderen en ik zou het vreselijk zonde vinden als alle jonge christenen hun sporttalent zouden begraven, omdat de zondagsrust hen in de weg staat".
 
Evangelist
Duidelijk is dat de Oranje-aanvoerder zijn geloof niet voor zichzelf wil houden. Eerder al schreef hij zijn getuigenis, dat o.a. op de website van zijn vader staat, en enkele weken geleden sprak Jeroen voor het eerst voor een groep jongeren (van Athletes in action). Hij wil laten zien dat hij is veranderd van een meeloper in iemand die zijn eigen keuzes maakt. "Het valt jongens op dat ik écht ben veranderd en af en toe heb ik daar een goed gesprek met een van hen over. Die aanleidingen zoek ik niet krampachtig; ik ben geen evangelist en wil al helemaal niet opvallen door een wijzend vingertje. Het is juist puur enthousiasme om iets te delen van mijn relatie met God en dat gaat dus heel vloeiend. Als ik door mijn houding iets kan veranderen aan de vooroordelen, die de kerk voor een deel helaas zélf de wereld in heeft geholpen, dan vind ik dat geen last, maar een uitdaging. Dat ik af en toe keuze maak die de groep niet begrijpt, neem ik op de koop toe."
Jeroen passeert het Italiaanse blok tijdens de World League wedstrijd op 3 juli 2009 in Mantova (Italië)
World League Italië-Nederland, 3 juli 2009
-
-----
 
Tekst: Maarten Nota
Foto's: Gert-Jan van der Tuuk en FIVB

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen