Internetpagina's van Johan Trommel

God gaf mij volleybal en volleybal bracht mij bij Hem

Even voorstellen
Allereerst zal ik mij even voorstellen: mijn naam is Jeroen Trommel. Ik ben geboren in Apeldoorn, als zoon van de dominee en heb van mijn 5e t/m 18e jaar in Kornhorn (klein plaatsje 5 km van Marum) gewoond. Mijn middelbare schoolperiode heb ik doorgebracht in Leek op ‘De Waezenburg'. Nadat ik was geslaagd, ben ik verhuisd naar Capelle aan de IJssel, waar ik op mijn 18e debuteerde in de eredivisie bij Alcom/Capelle. Na 4 jaar Alcom/Capelle en 3 jaar Omniworld heb ik, nadat ik mijn studie IPO (Industrieel Product Ontwerpen) had afgerond, de overstap gemaakt naar Frankrijk. Ik heb 3 jaar in de Franse pro A gespeeld (1 jaar bij Tourcoing en 2 jaar bij AS Cannes). Dit seizoen zijn wij neergestreken in Istanbul, waar ik een contract voor een jaar heb. In 2001 maakte ik mijn debuut bij het Nederlands herenteam en nu, na 200 interlands, 2 World Leagues, 4 EK's en een Olympische Spelen (2004), ben ik aanvoerder van dit team.
 
IBB Spor 2008Mooie momenten en diepe dalen
Mijn carrière als professioneel volleyballer is niet bepaald over rozen gegaan en ook vandaag de dag wisselen de mooie momenten en teleurstellingen elkaar in hoog tempo af. Ik ben in de afgelopen 10 jaar door vele dalen gegaan, maar heb ook intens genoten van alle fantastische momenten die de sport mij heeft opgeleverd. Mijn geloof staat centraal in mijn leven en God helpt mij door de diepe dalen heen. Hij heeft mij geleerd op de mooie momenten dankbaar te zijn voor wat Hij mij gegeven heeft. Toch heeft mijn zoektocht  naar God lang geduurd. Ik heb mijzelf vaak afgevraagd of Hij überhaupt wel bestond. Maar nu ik terugkijk op mijn leven tot nu toe, weet ik zeker dat Hij al die tijd al de weg voor mij uitstippelde.

Geloofsregeltjes
Ik ben opgevoed in een christelijk gereformeerde omgeving in een klein dorp. Ik groeide op met veel ‘geloofsregeltjes’. Ik ging op zondag altijd 2 keer naar de kerk en wist eigenlijk niet beter dan dat de kerk een deel van mijn leven was. Ik was als zoon van de dominee een bekend gezicht in Kornhorn, wij leefden als gezin in een glazen huis. Ik had een soort van ‘voorbeeldfunctie’ en hierbij hoorden nu eenmaal ‘regels’. Nu ben ik mijn ouders dankbaar voor alles wat zij mij hebben geleerd. Zij wilden mij de weg van het geloof wijzen, dat was de ware gedachte achter de regeltjes. Alleen was die gedachte mij toen niet helemaal duidelijk.
 
Trainen op zondag
Volleybal is altijd al mijn passie geweest. Op 8-jarige leeftijd kwam ik in aanraking met deze fantastische sport en ik was vaak 5 à 6 dagen per week in de sporthal te vinden. Ik was nooit echt bezig met ‘ik wil de beste worden', ik vond het gewoon erg leuk om te doen. Er veranderde veel in mijn leven toen ik op mijn 14e gevraagd werd om mee te gaan trainen met Jong Oranje. Ik was natuurlijk in de zevende hemel toen ik dit hoorde. In eerste instantie waren mijn ouders waren uiteraard net zo enthousiast als ik, maar zagen de bui al hangen: Jong Oranje trainde elk weekend, inclusief de zondag! Ze lieten mij een paar keer naar de vrijdag- en zaterdagtrainingen gaan, maar de trainer wilde mij ook op zondag zien. Hij toonde weinig begrip voor de geloofssituatie van mijn ouders en uiteindelijk besloten mijn ouders dat Jong Oranje aan mij voorbijging dat jaar. Ik vond het vreselijk en kon maar moeilijk begrijpen waarom die zondag belangrijker was dan mijn Jong Oranje-training. Maar ik respecteerde de beslissing van mijn ouders en het leven ging door. Nu weet ik dat God toen al plannen met mij had, want 2 jaar later kreeg ik weer een uitnodiging. Ditmaal was er een andere trainer die begrip en respect had voor mijn situatie en mij niet weigerde op basis van onze geloofsovertuiging. Ook mijn ouders realiseerden zich dat God mij een tweede kans gaf en besloten dat ik eens in de 4 weken op zondag mee kon gaan trainen. De toenmalige trainer Pieter-Jan Leeuwerink ging met deze constructie akkoord en dit was het begin van mijn volleybal-loopbaan. 
 
Zoektocht naar God
Het geloof was tot op dat moment alleen maar een last, in mijn ogen althans. Ik mocht in eerste instantie niet meetrainen met Jong Oranje en toen dat eindelijk wel mocht, vond ik eens in de 4 weken veel te weinig. Ik moest elke zondag naar de kerk, moest meestal vroeg thuis zijn op zaterdagavond, mocht bepaalde dingen niet op zondag etc. Voor mij leek het geloof nog steeds enkel een opsomming van regeltjes. Toen ik uiteindelijk op mijn 18e het huis verliet, keerde ik het geloof een tijdje de rug toe. Ik wilde niet alleen maar naar de kerk omdat het zo hoorde. Ik wilde iets voelen bij geloven, maar ik voelde niks. Ik was op zoek naar God, maar wist niet waar ik moest zoeken. In die jaren voelde ik me af en toe eenzaam, gefrustreerd en ik had geen idee wat geloven voor mij betekende. Gelukkig laat God mensen nooit in de steek. Op mijn 20e merkte ik voor het eerst dat Hij mij al een tijd lang riep, maar dat ik gewoonweg niet luisterde. Ik realiseerde me dat er iets ontbrak in mijn leven: God. Ik wilde Hem wel toelaten in mijn hart, maar was bang voor de gevolgen en wilde me niet echt aan Hem overgeven. Jarenlang worstelde ik met de gedachte dat ik meer wilde, maar ik had niet het lef en de overtuiging om mij aan Hem over te geven.
Oranje 2007
De juiste weg
Toen kwam het tweede moment waarop ik nu weet dat God mij heel duidelijk de juiste weg wees. Mijn relatie liep na 9 jaar op de klippen, nadat ik besloten had de stap naar Frankrijk te maken. Alle zekerheden vielen op dat moment weg: mijn relatie was voorbij en ik liet mijn familie en vrienden achter in Nederland. In dat jaar viel alles ineens op zijn plaats. Mijn volleybal-carrière zat in een stroomversnelling en ik ontmoette de liefde van mijn leven, door volleybal! Mijn huidige vrouw Julie Trommel, Canadese van origine, speelde op dat moment in Nederland. Ik be-schouw het moment dat God ons samen bracht in Tourcoing nog steeds als Zijn grootste wonder in mijn leven. Julie was niet alleen mijn droom-vrouw, maar God kwam tot mij door haar en in dat jaar gaf ik mij eindelijk over aan Zijn liefde. Nu 3 jaar later zijn wij alweer ruim een jaar gelukkig getrouwd en bewandelen samen de weg die God voor ons heeft uitgestippeld.

Veel veranderd
Er is heel erg veel veranderd in mijn leven in de afgelopen 3 jaar, zowel op sportgebied als in mijn persoonlijke leven. Leven als gelovige brengt verantwoordelijkheden met zich mee, ook op het veld. Ik ben niet iemand die met het geloof te koop loopt, ik probeer mijn geloof vooral uit te dragen door een voorbeeld te zijn voor anderen. Ik realiseer me nu dat God mij dit volleybaltalent gegeven heeft en mij hierdoor zoveel meer heeft gegeven dan ik ooit had durven dromen. Ik ben nooit de meest talentvolle speler geweest, maar door heel hard te werken en niet op te geven, ben ik nu hier in Turkije en heb van mijn hobby mijn werk gemaakt. 
Ik probeer elke dag weer dankbaar te zijn voor het talent dat God mij gegeven heeft. Ik realiseer me ook dat ik daarmee een mogelijkheid heb gekregen om anderen te vertellen over Hem. In een topsportomgeving is dit allesbehalve gemakkelijk, maar door anders te zijn dan anderen worden mensen nieuwsgierig en is er een mogelijkheid mijn verhaal te delen met anderen. En dat is ook de reden waarom ik mijn verhaal nu vertel.
 
AS Cannes 2008
Geloven binnen de lijnen en daarbuiten
In de topsport is eerlijk zijn, respect opbrengen voor je medespelers, tegenstanders en scheidsrechters erg moeilijk. Zelfs de meest onvriendelijke en oneerlijke mensen in het team of club liefhebben, lijkt soms onmogelijk. Het is elke dag weer een uitdaging voor mij om mijn geloof te uiten op het veld en daarbuiten. Maar met Jezus als mijn voorbeeld en wetende dat God alles in handen heeft, weet ik dat ik op de juiste weg ben. Ik heb de mogelijkheid om door mijn talent mensen te bereiken die ik nooit had kunnen bereiken als God mij niet de juiste weg had gewezen. Ik ben Hem daar elke dag dankbaar voor. Is mijn leven een opstapeling van toevalligheden en geluk? Ik weet zeker van niet, voor mij wordt elke dag iets meer duidelijk van Gods werk in mijn leven, binnen de lijnen en daarbuiten.

Jeroen TrommelTourcoing 2006
november 2008es

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen